این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ «اثبات تقصیر» است. میگوید در همهٔ جاهایی که یک خطا یا بیاحتیاطی (تقصیر) باعث میشود کسی مسئول پرداخت خسارت یا مسئول کیفری شناخته شود، دادگاه باید احراز کند که نتیجهٔ بهوجودآمده واقعاً از همان تقصیر مرتکب ناشی شده است.
به زبان ساده: صرف اینکه کسی خطایی کرده کافی نیست؛ دادگاه باید مطمئن شود که صدمه یا زیان پیشآمده، نتیجهٔ همان خطاست و ارتباط بین آن خطا و آن نتیجه را بپذیرد. این ماده دربارهٔ چگونگی اثبات (دلیل، شهادت و مانند آن) چیزی نمیگوید و فقط این وظیفه را بر دوش دادگاه میگذارد.