این ماده دربارهٔ حالتی است که مجازات کسی اجرا میشود و در جریان اجرا، نتیجهای بیش از آنچه حکم شده رخ میدهد. طبق این ماده، اگر محکوم به قصاص عضو (قصاص مربوط به عضوی از بدن، نه جان) یا تعزیر یا حدی باشد که مجازاتش کشتن نیست، و در اثر اجرای همان مجازات کشته شود یا آسیب بیشتری از آنچه حکم شده به او وارد شود، باید بررسی شود که این قتل یا آسیب اضافی چگونه اتفاق افتاده است.
اگر این قتل یا آسیب، عمدی باشد یا به تقصیر (کوتاهی و بیاحتیاطی) مجری حکم مستند باشد، خودِ مجری حکم به تناسب همان مورد، به قصاص یا پرداخت دیه محکوم میشود. اما اگر قتل یا آسیب اضافی، عمدی نباشد و به تقصیر مجری حکم هم مستند نباشد، در مورد قصاص و حد، مسئولیتی برای پرداخت (ضمان) وجود ندارد و در مورد تعزیرات، دیه از بیتالمال (خزانهٔ عمومی) پرداخت میشود.
تبصرهٔ این ماده یک حالت دیگر را جدا میکند: اگر ورود آن آسیب اضافی به خودِ محکومعلیه (کسی که مجازات روی او اجرا میشود) مستند باشد، دیگر مسئولیتی برای پرداخت وجود ندارد. متن این ماده به مواد دیگری ارجاع نداده است.