این ماده درباره حالتی است که یک نفر اقرار میکند مرتکب جنایتی شده که دیه دارد و بعد شخص دیگری هم اقرار میکند همان جنایت را انجام داده است. در این حالت، اگر معلوم نباشد که کدام یک از این دو اقرار دروغ است (متن میگوید علم تفصیلی به کذب یکی از دو اقرار نباشد)، کسی که مطالبه دیه دارد (مدعی) اختیار دارد دیه را فقط از یکی از این دو نفر بخواهد.
کلمه «مخیر» یعنی حق انتخاب دارد. اما این انتخاب محدود است: فقط از یکی از آن دو میتواند مطالبه دیه کند، نه از هر دو. متن درباره اینکه بعد از انتخاب یکی، تکلیف دیگری چه میشود یا اگر علم تفصیلی به دروغ بودن یکی وجود داشته باشد چه حکمی دارد، چیزی نمیگوید.