این ماده میگوید «دیه مقدر» چیست: مبلغ یا مال مشخصی که در شرع مقدس تعیین شده است. این مال در دو حالت مقرر میشود: نخست، وقتی جنایتی غیرعمدی بر جان، عضو یا منفعت کسی وارد شود؛ دوم، وقتی جنایت عمدی باشد اما به هر دلیلی قصاص در آن ممکن نباشد.
نکته مهم این است که ماده فقط «دیه مقدر» را تعریف میکند و توضیح نمیدهد که میزان آن چقدر است، چه کسی باید آن را بپردازد، یا آن دلیلهایی که قصاص را منتفی میکند دقیقاً چیست. اینها در این متن نیامده است.
همچنین اصطلاح «منفعت» در اینجا به معنای بهرهای است که انسان از بدن یا تواناییهای خود میبرد (مثل بینایی یا شنوایی)؛ یعنی جنایت ممکن است به خود عضو وارد نشود، بلکه فقط کارکرد و بهره آن از بین برود.