این ماده دربارهٔ «قصاص عضو» است؛ یعنی وقتی به عضوی از بدن کسی جنایت (آسیب) وارد شده و قرار است قصاص روی مرتکب اجرا شود. طبق این متن، حق اینکه قصاص عضو انجام شود، از آنِ مجنیٌ علیه (همان کسی که جنایت بر او واقع شده) است و این قصاص بدون بیهوش کردن مرتکب یا بیحس کردن عضو او انجام میشود.
اما یک استثنا هم دارد: اگر خودِ جنایت در حالی اتفاق افتاده باشد که مجنیٌ علیه بیهوش بوده یا عضو او بیحس بوده، این حکم (انجام قصاص بدون بیهوشی یا بیحسی) جاری نیست. متن ماده فقط همین استثنا را مطرح کرده و دربارهٔ اینکه در آن حالت دقیقاً چه اتفاقی میافتد، چیزی نگفته است.