این ماده دربارهٔ کسی است که فردی را که مرتکب «جنایت عمدی» شده است فراری میدهد. حکم اصلی این است که فراریدهنده باید آن شخص را تحویل دهد.
در موارد قتل و جنایت بر عضو که به قطع عضو، نقص عضو یا از بین رفتن یکی از منافع آن (مثل بینایی یا شنوایی) انجامیده، اگر بازداشت فراریدهنده باعث شود مرتکب حاضر شود یا فراریدهنده ملزم شود او را احضار کند، دادگاه باید با درخواست صاحب حق قصاص، تا زمانی که مرتکب دستگیر شود فراریدهنده را بازداشت کند. اگر مرتکب پیش از دستگیری بمیرد، یا دستگیری او ممکن نباشد، یا صاحب حق قصاص رضایت بدهد، فراریدهنده آزاد میشود.
در همهٔ موارد قصاص نفس (جان) و عضو، اگر مرتکب فوت کند یا دستگیری او ممکن نباشد، صاحب حق قصاص میتواند دیه را از اموال مرتکب یا از فراریدهنده بگیرد. فراریدهنده هم میتواند پس از پرداخت دیه، برای دریافت آن به مرتکب مراجعه کند.