این ماده درباره وضعیتی است که مجنیٌ علیه پیش از اجرای حق قصاص فوت میکند و ترکه او برای پرداخت بدهیهایش کافی نیست. در این حالت، صاحب حق قصاص میتواند بدون پرداخت یا تضمین آن بدهیها، قصاص را اجرا کند؛ اما نمیتواند بدون پرداخت یا تضمین بدهیها، بهصورت مجانی از قصاص گذشت کند.
اگر به هر علت، قصاص به دیه تبدیل شود، آن دیه باید برای پرداخت همان بدهیها مصرف شود. همین حکم درباره ترکه مقتول نیز جاری است.