این ماده درباره کنده شدن دندان توسط دیگری است. اگر تا زمان قصاص، دندان سالمی به جای آن بروید، مرتکب قصاص نمیشود و به تعزیر مقرر در کتاب پنجم «تعزیرات» و ارش جراحت و مدتی که مجنیٌ علیه بدون دندان بوده است محکوم میشود. اگر دندان جدید معیوب باشد، مرتکب افزون بر این محکومیتها به پرداخت ارش عیب نیز محکوم میشود.
اگر مجنیٌ علیه کودک باشد، صدور حکم به مدت متعارف برای روییدن دندان به تأخیر میافتد و در صورت رویش دندان یکصدم دیه پرداخت میشود. اگر مجنیٌ علیه در این مدت فوت کند، مرتکب افزون بر تعزیر مذکور به پرداخت دیه محکوم میشود. متن به کتاب پنجم «تعزیرات» ارجاع داده است.