این ماده دربارهٔ قصاص عضو است؛ یعنی وقتی کسی به عضوی از بدن دیگری آسیب زده و قرار است همان آسیب به شکل مساوی بر او وارد شود. اگر امکان نداشته باشد که طول و عرض و عمق آن آسیب کاملاً برابر و یکسان اجرا شود، اما بتوان قصاص را به مقدار کمتر انجام داد، این ماده دو راه پیش پای مجنیٌ علیه (کسی که به او آسیب رسیده) میگذارد.
راه اول: میتواند به همان قصاص کمتر راضی شود و در کنار آن، «ارش» مابهالتفاوت را مطالبه کند. ارش در اینجا یعنی جبران خسارت بخشی که قصاص نشده است.
راه دوم: میتواند با رضایت جانی (کسی که جنایت را انجام داده) به جای قصاص، دیه آن جنایت را بگیرد. مطابق همین متن، این انتخاب دوم به رضایت جانی مشروط شده است.