این ماده درباره حالتی است که «دیه جنایت» (مبلغ خسارتی که برای قربانی در نظر گرفته میشود) از «دیه مقابل آن جنایت در مرتکب» بیشتر است؛ یعنی مرتکب از نظر دیه ارزش کمتری دارد. مثالهایی که خود متن آورده اینهاست: زنی که مردی را عمداً بکشد یا دستش را قطع کند، یا فرد غیرمسلمانی که مسلمانی را بکشد یا دستش را قطع کند.
اگر مرتکب یک نفر باشد، صاحب حق قصاص نمیتواند هم قصاص کند و هم آن مبلغ اضافه (فاضل دیه) را بگیرد. اما اگر مرتکبان چند نفر باشند، سه راه پیش پای صاحب حق قصاص است: اول اینکه مازاد دیه قصاصشوندگان بر دیه جنایت را به آنها بپردازد و سپس همه را قصاص کند. دوم اینکه فقط به اندازه دیه جنایت از شریکان قصاص کند و چیزی نپردازد؛ در این حالت شریکانی که قصاص نمیشوند باید سهم دیه خودشان از جنایت را به قصاصشوندگان بدهند. سوم اینکه یکی از آنها را که دیهاش کمتر از دیه جنایت است قصاص کند و فاضل دیه را از دیگر شرکا بگیرد.
در همین حال، متن یک محدودیت هم میگذارد: صاحب حق قصاص نمیتواند بیش از این مقدار از هر یک از شرکا مطالبه کند، مگر اینکه بر مبلغ بیشتر با آنها مصالحه کند. همچنین اگر بخواهد همه یا برخی از کسانی را قصاص کند که مجموع دیهشان از دیه جنایت بیشتر است، ابتدا باید فاضل دیه هر قصاصشونده را نسبت به سهم او از جنایت بپردازد و بعد قصاص کند. متن این ماده تبصره ندارد و مباحثی مثل «دیه جنایت» و «فاضل دیه» در همین متن توضیح داده نشده و مبهم میماند.