این ماده دربارهٔ جنایتهای عمدی است؛ یعنی کارهایی مثل قتل عمد یا آسیب عمدی به بدن. بر اساس آن، کسی که این جنایت روی او واقع شده (در متن: مجنیٌ علیه) در فاصلهٔ بعد از وقوع جنایت تا پیش از مرگش میتواند از حق قصاص بگذرد یا با مرتکب مصالحه کند.
اگر او در همان فاصله چنین گذشت یا مصالحهای انجام دهد، پس از فوتش دیگر اولیای دم و وارثانش نمیتوانند قصاص یا دیه مطالبه کنند. اما مرتکب بدون مجازات نمیماند؛ او به تعزیر مقرر در کتاب پنجم «تعزیرات» محکوم میشود. این متن فقط به آن کتاب ارجاع داده و نوع یا مقدار آن تعزیر را خودش بیان نکرده است.
نکتهای که متن دربارهٔ آن ساکت است: اگر قربانی پیش از مرگش چنین گذشت یا مصالحهای نکند، این ماده حکمی برای آن حالت بیان نکرده و در این باره چیزی نگفته است.