این ماده یک حکم کلی را بیان میکند: حق قصاص (یعنی حق مطالبهٔ مجازات قصاص در برابر جنایت انجامشده) به ارث میرسد. یعنی این حق با فوت صاحب آن از بین نمیرود، بلکه به وارثان او منتقل میشود.
همچنین ماده تصریح میکند که کیفیت و جزئیات این انتقال، «به شرح مندرج در این قانون» است؛ یعنی خود این ماده جزئیات را تعیین نمیکند و برای دانستن شرایط و چگونگی آن، باید به سایر قسمتهای همین قانون مراجعه کرد.
خود این متن توضیح نمیدهد که چه کسانی و به چه سهمی وارث حق قصاص میشوند و چه شرایطی دارد؛ این موضوع در همین ماده روشن نشده است.