این ماده درباره سوگند در اثبات جنایت است. میگوید کسانی که سوگند میخورند باید از میان کسانی باشند که عقلپسند و قابل توجیه باشد احتمال بدهیم از وقوع جنایت اطلاع دارند.
به عبارت دیگر، هر کسی نمیتواند در این موضوع سوگند بخورد؛ فقط کسی میتواند سوگند بخورد که با توجه به شرایط، احتمال معقولی وجود دارد که از ماجرا باخبر شده باشد.
این ماده فقط همین شرط را بیان میکند و درباره اینکه این احتمال چگونه تشخیص داده میشود، شمار سوگنددهندگان، آثار سوگند یا تبصرههای احتمالی چیزی نگفته است.