این ماده دربارهٔ سوگندی است که در جریان یک پرونده (از جمله پروندههای مربوط به جنایت) اداء میشود. بر اساس آن، اگر مقام قضائی احتمال بدهد کسی که سوگند میخورد، بدون آنکه واقعاً علم داشته باشد و فقط بر پایهٔ حدس و گمان سوگند میخورد، یا اینکه با دیگری تبانی کرده است، موظف است موضوع را بررسی کند.
اگر بعد از این بررسی، مقام قضائی آن موارد را احراز نکند (یعنی معلوم نشود که سوگنددهنده از روی حدس و گمان یا با تبانی سوگند خورده)، سوگند او معتبر به حساب میآید.