این ماده دربارهٔ جایی است که «لوث» حاصل شده است، اما شاکی خودش قسامه اقامه نمیکند و از متهم میخواهد قسامه بیاورد. اگر متهم دربارهٔ اصل جنایت یا خصوصیات آن ادعا کند که علم ندارد، شاکی میتواند از او بخواهد بر نداشتن علم سوگند بخورد. اگر متهم بر عدم علم به اصل جنایت سوگند بخورد، دعوی متوقف و او بدون تأمین آزاد میشود؛ اگر سوگند او فقط بر عدم علم به خصوصیات جنایت باشد، دعوی فقط در مورد همان خصوصیات متوقف میشود.
اگر متهم از سوگند خوردن خودداری کند و شاکی سوگند بخورد که متهم علم دارد، ادعای متهم دربارهٔ عدم علم رد میشود و شاکی حق دارد از متهم بخواهد قسامه اقامه کند. در این صورت اگر متهم قسامه اقامه نکند، به پرداخت دیه محکوم میشود. متن این ماده معنای «لوث» و «قسامه» را توضیح نداده و فقط احکام مربوط به آنها را بیان کرده است.