این ماده دربارهٔ «قصاص» در جنایت عمدی میان مسلمان و غیرمسلمان است. بر اساس آن، اگر مرتکب غیرمسلمان باشد و جنایت عمدی را بر مسلمان، ذمی، مستامن یا معاهد وارد کند، حق قصاص ثابت است و در این مورد میان ادیان، فرقهها و گرایشهای فکری تفاوتی گذاشته نشده است. در مقابل، اگر مسلمان (یا ذمی، مستامن و معاهد) بر غیرمسلمانی جنایت عمدی کند که ذمی، مستامن و معاهد نیست، قصاص انجام نمیشود و مرتکب به مجازات تعزیری مقرر در کتاب پنجم «تعزیرات» محکوم میشود؛ این ماده فقط به آن کتاب ارجاع داده و محتوای آن را بیان نکرده است.
تبصره ۱: گروهی از غیرمسلمانان که ذمی، مستامن و معاهد نیستند — چه تابعیت ایران را داشته باشند و چه تابعیت کشور خارجی داشته باشند و با رعایت قوانین و مقررات وارد کشور شده باشند — در حکم مستامن شمرده میشوند.
تبصره ۲: اگر کسی که جنایت بر او واقع شده (مجنیٌ علیه) غیرمسلمان باشد و مرتکب پیش از اجرای قصاص مسلمان شود، قصاص از بین میرود و مرتکب، علاوه بر پرداخت دیه، به مجازات تعزیری مقرر در کتاب پنجم «تعزیرات» محکوم میشود.