این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی که مرتکب جنایت (آسیب زدن به جان یا عضو دیگری) شده، ادعا میکند که قربانی (مجنیٌ علیه) مشمول ماده ۳۰۲ این قانون بوده، یا اینکه خودش با این باور که قربانی مشمول ماده ۳۰۲ است، دست به این کار زده است.
طبق این ماده، این ادعا باید در دادگاه و بر اساس موازین ثابت شود و دادگاه موظف است اول به همین ادعا رسیدگی کند. اگر نه ثابت شود که قربانی مشمول ماده ۳۰۲ است و نه ثابت شود که مرتکب با چنین باوری دست به جنایت زده، مرتکب به قصاص محکوم میشود.
اما اگر ثابت شود که مرتکب به اشتباه با چنین باوری دست به جنایت زده و در واقع قربانی هم مشمول ماده ۳۰۲ نبوده، او علاوه بر پرداخت دیه، به مجازات تعیینشده در کتاب پنجم «تعزیرات» محکوم میشود. این ماده صریحاً به ماده ۳۰۲ و همچنین به کتاب پنجم «تعزیرات» ارجاع داده، ولی محتوای آنها را توضیح نمیدهد.