این ماده دربارهٔ یکی از مجازاتهای «محاربه» است که به آن «نفی بلد» یا تبعید گفته میشود؛ یعنی فرد از محل خود دور و به جای دیگری فرستاده میشود.
بر اساس این متن، مدت این تبعید در هیچ حالتی کمتر از یک سال نیست. حتی اگر فرد پس از دستگیری توبه کند، باز هم این یک سال حداقل باقی میماند. اما اگر توبه نکند، در تبعید میماند و مقرر نشده که چه زمانی آزاد میشود.
این ماده فقط دربارهٔ مدت و شرایط ادامهٔ نفی بلد حرف میزند و دربارهٔ بقیهٔ احکام محاربه یا مجازاتهای دیگر آن چیزی نمیگوید.