این ماده میگوید سرقت تنها زمانی مجازات حدی دارد که همهٔ شرطهای فهرستشده در آن، یکجا جمع باشند. «حد» یعنی مجازاتی که مقدارش در شرع معیّن شده است. اگر حتی یکی از این شرطها نباشد، طبق همین متن سرقت موجب حد نیست.
شرطهای بخش اول به مال و به کار سارق مربوط است: مال دزدیدهشده باید از نظر شرعی ارزش مالی داشته باشد، در «حرز» باشد، یعنی در جای محفوظ و امن نگهداری شود؛ سارق باید آن حرز را بشکند (هتک حرز کند)، مال را از آنجا بیرون ببرد و سرقت هم مخفیانه انجام شده باشد. همچنین سارق نباید پدر یا جد پدری صاحب مال باشد. شرط دیگر این است که ارزش مال در زمان بیرون آوردن از حرز، برابر چهار و نیم نخود طلای مسکوک باشد.
بخش پایانی ماده شرطهایی درباره نوع مال و رفتار صاحب مال دارد: مال نباید از اموال دولتی یا عمومی، وقف عام یا وقف بر جهات عامه باشد؛ سرقت نباید در زمان قحطی رخ داده باشد؛ صاحب مال باید نزد مرجع قضائی شکایت کند؛ نباید پیش از اثبات سرقت، سارق را بخشیده باشد؛ مال نباید پیش از اثبات سرقت به دست مالک برگشته باشد؛ نباید پیش از اثبات جرم به مالکیت سارق درآمده باشد؛ و نباید خودِ مال، دزدی یا غصبی باشد. این ماده تبصره ندارد.