این ماده میگوید مصرف مسکر (مشروب مستکننده) در هر شکلی که باشد، موجب حد است. یعنی فرقی نمیکند آن را بخورند، به بدن تزریق کنند یا دود کنند؛ کم باشد یا زیاد؛ سفت (جامد) باشد یا مایع؛ انسان را مست کند یا نکند؛ خالص باشد یا با چیز دیگری مخلوط شده باشد — تا وقتی مخلوط بهقدری نباشد که دیگر مسکر بودنش از بین برود. در همهٔ این حالتها، این کار مشمول حد است.
تبصرهٔ این ماده یک مورد خاص را جداگانه گفته است: خوردن «فقاع» (آب جو مسکر) هم موجب حد است، حتی اگر اصلاً مستی نیاورد. یعنی برای فقاع، مستکنندهبودن عملی شرط نیست.
«حد» اصطلاحی حقوقی است و به مجازاتی گفته میشود که در قانون برای این نوع کارها مشخص شده است.