این ماده دربارهٔ کسی است که به «سب» متهم شده است. طبق متن، اگر متهم ادعا کند اظهاراتش از روی اکراه، غفلت، سهو، مستی، غضب، سبق لسان، بدون توجه به معانی کلمات، یا نقل قول از دیگری بوده است، «ساب النبی» محسوب نمیشود.
تبصره این ماده حکم دیگری برای حالت مستی، غضب یا نقل از دیگری بیان میکند: اگر سب در حالت مستی یا غضب یا به نقل از دیگری باشد و صدق اهانت کند، موجب تعزیر تا هفتاد و چهار ضربه شلاق است.
متن به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.