این ماده شرطهای تحقق «قذف» را توضیح میدهد. قذف یعنی نسبت دادن یک عمل به کسی؛ طبق این ماده، چنین نسبتی فقط وقتی قذف حساب میشود که اولاً لفظ (یا نوشته) روشن و بدون ابهام باشد، ثانیاً کسی که نسبت را میدهد معنای آن لفظ را بداند، و ثالثاً قصد داشته باشد این نسبت را به آن شخص بدهد.
نکته مهم این ماده این است که برای تحقق قذف لازم نیست شخصی که به او نسبت داده شده یا کسی که مخاطب این سخن بوده، در همان لحظه از محتوای آن آگاه شود؛ یعنی آگاهی آنها شرط نیست و اگر بقیه شرطها جمع باشد، قذف واقع شده است.
تبصره ماده میگوید قذف تنها با گفتن (لفظ) محقق نمیشود، بلکه با نوشتن هم واقع میشود؛ حتی اگر نوشتن به شیوه الکترونیکی باشد، مثل پیام یا نوشته در فضای مجازی.