این ماده دربارهٔ حالتی است که «علم قاضی» با دیگر ادله قانونی در یک پرونده کیفری تعارض پیدا میکند. اگر علم قاضی روشن و پابرجا باقی بماند، آن ادله قانونی برای قاضی معتبر نیست؛ در این صورت قاضی باید مستندات علم خود و دلایل رد کردن ادله دیگر را در رأی ذکر کند و بر همان اساس رأی صادر کند.
اگر برای قاضی چنین علمی حاصل نشود، ادله قانونی معتبر است و قاضی بر اساس آنها رأی میدهد.