این ماده درباره حالتی است که «شاهد اصلی» شهادتش را انکار میکند. اگر این انکار بعد از اقامه شهادت به وسیله «شهود فرع» و پیش از صدور رأی باشد، گواهی شهود فرع از اعتبار ساقط میشود.
اما اگر انکار شهادت بعد از صدور حکم باشد، بر آن انکار اثری مترتب نیست. در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است.