بر اساس این ماده، برای اینکه یک جرم غیرعمدی محقق شود، فقط وقوع حادثه کافی نیست؛ باید ثابت شود که مرتکب «تقصیر» کرده است. یعنی اگر تقصیر او احراز نشود، جرم غیرعمدی تحقق پیدا نمیکند. در مورد جنایات غیرعمدی — چه شبهعمدی و چه خطای محض — مطابق این ماده مقررات کتاب قصاص و دیات اعمال میشود؛ یعنی این ماده فقط اشاره میکند که در این موارد باید به آن کتاب مراجعه کرد.
تبصره این ماده توضیح میدهد که «تقصیر» شامل بیاحتیاطی و بیمبالاتی است. همچنین مسامحه، غفلت، نداشتن مهارت لازم، و رعایت نکردن نظامات دولتی، بسته به مورد، از نمونههای بیاحتیاطی یا بیمبالاتی به حساب میآیند.