این ماده یک قاعدهٔ کلی را بیان میکند: اصل بر این است که هر کس فقط در برابر رفتار خودش مسئولیت کیفری دارد، نه در برابر رفتار دیگران. اما این ماده دو حالت استثنا را ذکر میکند که در آنها ممکن است شخص به خاطر رفتار شخص دیگر مسئول شناخته شود.
حالت اول این است که شخص به طور قانونی مسئول اعمال آن دیگری باشد. حالت دوم این است که شخص در رابطه با نتیجهٔ رفتاری که آن دیگری انجام داده، خودش مرتکب تقصیر شده باشد. اگر هیچکدام از این دو حالت نباشد، بر اساس متن این ماده، مسئولیت کیفری به خاطر رفتار دیگری ثابت نیست.