این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ «تعدد عنوان» در جرائم تعزیری است. طبق آن، اگر کسی یک رفتار واحد (یعنی یک کار مشخص) انجام دهد، اما همان یک کار در قانون چند عنوان مجرمانهٔ مختلف داشته باشد، او فقط به مجازات سنگینتر (اشد) محکوم میشود؛ نه به مجازات همهٔ آن عنوانها.
نکتهٔ مهم این است که شرط اجرای این ماده، «وحدت رفتار» است؛ یعنی مرتکب فقط یک کار کرده، ولی آن کار همزمان مصداق چند جرم است. در این حالت دادگاه از میان مجازاتهای مقرر، شدیدترین را انتخاب میکند.
توجه کنید که متن این ماده تبصره ندارد، و دربارهٔ معتبر بودن یا تغییرات بعدی آن در این متن چیزی گفته نشده است.