این ماده دربارهٔ کسی است که «شروع به جرم» کرده است، یعنی کارهایی انجام داده که او را به سوی ارتکاب یک جرم برده، ولی جرم را کامل نکرده است. اگر این شخص به خواست و ارادهٔ خودش از ادامهٔ کار دست بکشد، به اتهام «شروع به همان جرم» تحت پیگرد و تعقیب قرار نمیگیرد.
اما یک استثنا هم وجود دارد: اگر همان مقدار کارهایی که او تا لحظهٔ ترک انجام داده، خودش بهتنهایی یک جرم باشد، فقط به خاطر همان کارها و به مجازات همان جرم محکوم میشود. یعنی بخشش از تعقیب مربوط به جرم ناتمام است، نه مربوط به کارهایی که در عمل انجام شده و خودشان جرم هستند.
نکته: این ماده تبصره ندارد. همچنین شرط مهم این حکم، ترک کردن «به ارادهٔ خود» است؛ متن ماده دربارهٔ حالتهایی که ترک ناشی از ارادهٔ شخص نباشد چیزی نگفته و در این باره ساکت است.