این ماده دربارهٔ آزادی مشروط در محکومیت به حبس تعزیری است. بر اساس آن، دادگاه صادرکننده حکم میتواند در محکومیت به حبس بیش از ده سال، پس از تحمل نصف مدت مجازات، و در سایر موارد پس از تحمل یک سوم مدت مجازات، با پیشنهاد دادستان یا قاضی اجرای احکام و با رعایت شرایطی حکم به آزادی مشروط بدهد.
شرایط ذکرشده عبارت است از: حسن اخلاق و رفتار محکوم در مدت اجرای مجازات، نشان دادن حالات و رفتار به تشخیص دادگاه که پس از آزادی دیگر مرتکب جرمی نمیشود، پرداخت ضرر و زیان مورد حکم یا مورد موافقت مدعی خصوصی به اندازه استطاعت یا ترتیب دادن قراری برای پرداخت آن، و اینکه محکوم پیش از این از آزادی مشروط استفاده نکرده باشد.
همچنین انقضای مواعد و موارد بندهای الف و ب پس از گزارش رئیس زندان محل به تأیید قاضی اجرای احکام میرسد. قاضی اجرای احکام موظف است مواعد مقرر و وضعیت زندانی را درباره تحقق این شرایط بررسی کند و اگر آن را احراز کرد، پیشنهاد آزادی مشروط را به دادگاه بفرستد.