این ماده مربوط به مرحلهٔ بعد از پایان یافتن مدت «تعویق صدور حکم» است. تعویق یعنی دادگاه صدور حکم را برای مدتی به عقب میاندازد و در این مدت مرتکب باید دستورهایی را که دادگاه داده انجام دهد.
وقتی این مدت تمام شد، دادگاه سه چیز را در نظر میگیرد: اول اینکه مرتکب چقدر به اجرای دستورهای دادگاه پایبند بوده، دوم گزارشهایی که مددکار اجتماعی تهیه کرده، و سوم وضعیت خود مرتکب. بر اساس اینها، دادگاه یکی از دو کار را انجام میدهد: یا کیفر (مجازات) را تعیین میکند، یا حکم معافیت از کیفر صادر میکند.
انتخاب بین این دو حالت به تشخیص دادگاه و با توجه به موارد بالا است؛ خود متن ماده معیار دقیقتری برای این انتخاب بیان نکرده است.