این ماده فهرست «حقوق اجتماعی» موضوع این قانون را تعیین میکند. این حقوق شامل داوطلب شدن در انتخابات ریاست جمهوری، مجلس خبرگان رهبری، مجلس شورای اسلامی و شوراهای اسلامی شهر و روستا؛ عضویت در شورای نگهبان، مجمع تشخیص مصلحت نظام یا هیات دولت و تصدی معاونت رئیس جمهور؛ تصدی ریاست قوه قضائیه، دادستانی کل کشور، ریاست دیوان عالی کشور و ریاست دیوان عدالت اداری؛ انتخاب شدن یا عضویت در انجمنها، شوراها، احزاب و جمعیتها؛ عضویت در هیاتهای منصفه و امناء و شوراهای حل اختلاف؛ اشتغال به عنوان مدیر مسئول یا سردبیر رسانههای گروهی؛ استخدام یا اشتغال در دستگاههای حکومتی و نهادهای نامبردهشده؛ اشتغال به وکالت دادگستری و تصدی دفاتر ثبت اسناد رسمی و ازدواج و طلاق و دفتریاری؛ انتخاب شدن به سمت قیم، امین، متولی، ناظر یا متصدی موقوفات عام؛ انتخاب شدن به سمت داوری یا کارشناسی در مراجع رسمی؛ استفاده از نشانهای دولتی و عناوین افتخاری؛ و تاسیس، اداره یا عضویت در هیات مدیره شرکتهای دولتی، تعاونی و خصوصی یا ثبت نام تجارتی یا موسسه آموزشی، پژوهشی، فرهنگی و علمی است.
تبصره ۱ میگوید مستخدمان دستگاههای حکومتی اگر از حقوق اجتماعی محروم شوند — چه این محرومیت مجازات اصلی باشد، چه تکمیلی یا تبعی — حسب مورد در مدت مقرر در حکم یا قانون از خدمت منفصل میشوند. تبصره ۲ میگوید هر کس به عنوان مجازات تبعی از حقوق اجتماعی محروم شود، پس از گذشت مواعد مقرر در ماده ۲۵ این قانون اعاده حیثیت میشود و آثار تبعی محکومیتش زائل میگردد؛ اما برای بندهای الف، ب و پ این ماده، از آن حقوق به طور دائمی محروم میماند.