این ماده میگوید اگر کسی در یک جرم عمدی بهطور قطعی محکوم شود، پس از اجرای حکم یا شمول مرور زمان، برای مدتی که در همین ماده آمده از حقوق اجتماعی محروم میشود. این محرومیت یک مجازات تبعی است، یعنی همراه با محکومیت اصلی ایجاد میشود. مدت آن بستگی به نوع مجازات دارد: هفت سال برای مجازات سالب حیات و حبس ابد از تاریخ توقف اجرای حکم اصلی؛ سه سال برای قطع عضو، قصاص عضو در صورتی که دیه جنایت وارد شده بیش از نصف دیه مجنیعلیه باشد، نفی بلد و حبس تا درجه چهار؛ و دو سال برای شلاق حدی، قصاص عضو در صورتی که دیه جنایت وارد شده نصف دیه مجنیعلیه یا کمتر از آن باشد و حبس درجه پنج.
تبصره ۱ میگوید در غیر این موارد، محکومیت در پیشینه کیفری ثبت میشود اما در گواهیهای مراجع ذیربط منعکس نمیشود، مگر اینکه مراجع قضائی برای تعیین یا بازنگری در مجازات درخواست کنند. تبصره ۲ درباره جرائم قابل گذشت است: اگر پس از حکم قطعی، شاکی یا مدعی خصوصی گذشت کند و اجرای مجازات متوقف شود، اثر تبعی آن هم رفع میشود. تبصره ۳ میگوید در عفو و آزادی مشروط، اثر تبعی محکومیت پس از گذشت همان مدتهای بالا از زمان عفو یا پایان آزادی مشروط رفع میشود؛ و محکوم در مدت آزادی مشروط و همچنین در زمان اجرای حکم از حقوق اجتماعی محروم است.