این ماده به دادگاه اجازه میدهد کسی را که به حد، قصاص یا مجازات تعزیری محکوم کرده است، علاوه بر آن، به یک یا چند «مجازات تکمیلی» از فهرست بندهای همین ماده هم محکوم کند. این کار باید متناسب با جرم ارتکابی و خصوصیات خود فرد باشد و با رعایت شرایطی انجام شود که ماده گفته در «این قانون» مقرر شده است؛ خودِ این ماده آن شرایط را توضیح نمیدهد.
فهرست مجازاتهای تکمیلی در پانزده بند آمده است: اقامت اجباری در محل معین، منع از اقامت در محل یا محلهای معین، منع از اشتغال به شغل، حرفه یا کار معین، انفصال از خدمات دولتی و عمومی، منع از رانندگی با وسایل نقلیه موتوری یا تصدی آنها، منع از داشتن دسته چک یا صدور اسناد تجارتی، منع از حمل سلاح، منع از خروج اتباع ایران از کشور، اخراج بیگانگان از کشور، الزام به خدمات عمومی، منع از عضویت در احزاب و گروهها و دستجات سیاسی یا اجتماعی، توقیف وسایل ارتکاب جرم یا رسانه یا موسسه دخیل در ارتکاب جرم، الزام به یادگیری حرفه، شغل یا کار معین، الزام به تحصیل، و انتشار حکم محکومیت قطعی.
سه تبصره هم دارد: بر پایه تبصره ۱ مدت مجازات تکمیلی بیش از دو سال نیست، مگر در مواردی که قانون به نحو دیگری مقرر کرده باشد. تبصره ۲ میگوید اگر مجازات تکمیلی و مجازات اصلی از یک نوع باشند، فقط مجازات اصلی مورد حکم قرار میگیرد. تبصره ۳ هم مقرر میکند آییننامه مربوط به چگونگی اجرای مجازات تکمیلی، ظرف شش ماه از تاریخ لازمالاجرا شدن این قانون، توسط وزیر دادگستری تهیه و به تصویب رئیس قوه قضائیه میرسد.