این ماده دربارهٔ «توبه» در پروندههای کیفری است. میگوید اگر قرار است توبهٔ متهم باعث بخشیده شدن مجازات یا کم شدن آن شود، نمیشود فقط به حرف خودِ متهم بسنده کرد؛ باید برای دادگاه ثابت شود که او واقعاً توبه کرده، درستکار شده و پشیمان است. یعنی قاضی باید اینها را احراز کند.
ماده در ادامه یک حالت دیگر را هم پیشبینی میکند: اگر پس از اینکه مقررات توبه دربارهٔ متهم اجرا شد و مثلاً مجازاتش ساقط یا کم شد، معلوم شود که او تظاهر به توبه کرده بود (یعنی توبهاش واقعی نبوده)، آن بخشیده شدن مجازات و آن تخفیفها لغو میشود و مجازات اجرا میگردد. در همین حالت، اگر مجازات از نوع تعزیر باشد، متهم به حداکثر مجازات تعزیری محکوم میشود.
نکته: متن دربارهٔ اینکه چه کسی و با چه دلایلی باید توبه را احراز کند یا اینکه تعزیر چیست، توضیح بیشتری نمیدهد و در این موارد مبهم است. این ماده صریحاً به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.