این ماده درباره کودکان و نوجوانانی است که جرم تعزیری مرتکب شدهاند و سنشان در زمان ارتکاب، نه تا پانزده سال تمام شمسی است. دادگاه در چنین حالتی، بسته به مورد، یکی از این تصمیمها را میگیرد: سپردن طفل یا نوجوان به والدین، اولیاء یا سرپرست قانونی با گرفتن تعهد به تأدیب، تربیت و مواظبت در حسن اخلاق؛ سپردن به شخص حقیقی یا حقوقی دیگر که دادگاه مصلحت بداند، با الزام به رعایت دستورهای بند الف و در صورت عدم صلاحیت یا عدم دسترسی والدین، اولیاء یا سرپرست قانونی و با رعایت ماده ۱۱۷۳ قانون مدنی (فقط به این ماده ارجاع داده شده است)؛ نصیحت توسط قاضی؛ اخطار، تذکر یا گرفتن تعهد کتبی به عدم تکرار جرم؛ و نگهداری در کانون اصلاح و تربیت از سه ماه تا یک سال برای جرائم تعزیری درجه یک تا پنج.
تبصرهها چند نکته اضافه میکنند: دادگاه میتواند از والدین یا سرپرست تعهد بگیرد که کارهایی مانند معرفی طفل به مددکار اجتماعی یا روانشناس، فرستادن او به موسسه آموزشی و فرهنگی، اقدام برای درمان یا ترک اعتیاد تحت نظر پزشک، جلوگیری از معاشرت مضر با اشخاص معین، و جلوگیری از رفتن به محلهای معین را انجام دهند و نتیجه را در مهلت مقرر به دادگاه اعلام کنند. سپردن طفل به اشخاص واجد صلاحیت هم منوط به قبول آنان است.
در مورد بندهای ت و ث، این تصمیمها فقط درباره اطفال و نوجوانان دوازده تا پانزده سال قابل اجراست و برای جرائم تعزیری درجه یک تا پنج، اعمال بند ث الزامی است. اگر نابالغ مرتکب جرم موجب حد یا قصاص شود و دوازده تا پانزده سال قمری داشته باشد، به یکی از اقدامات بند ت یا ث محکوم میشود و در غیر این صورت یکی از اقدامات بندهای الف تا پ در مورد او اتخاذ میشود. درباره تصمیمهای بند الف و ب، دادگاه اطفال و نوجوانان میتواند با توجه به تحقیقات و گزارشهای مددکاران اجتماعی، هر چند بار که مصلحت طفل یا نوجوان اقتضا کند، در تصمیم خود تجدیدنظر کند.