این ماده مجازاتهای تعزیری را به هشت درجه تقسیم میکند و برای هر درجه، انواع مجازات مانند حبس، جزای نقدی، مصادره کل اموال، انحلال شخص حقوقی، شلاق، محرومیت از حقوق اجتماعی، انتشار حکم و برخی ممنوعیتها را همراه با میزان یا مدت مشخص میآورد.
تبصرههای این ماده چند نکته را روشن میکند: محرومیت از حقوق اجتماعی همان است که در مجازاتهای تبعی ذکر شده؛ اگر حداقل مجازات در یک درجه و حداکثر آن در درجه بالاتر باشد، از درجه بالاتر محسوب میشود؛ در تعدد مجازاتها مجازات شدیدتر و اگر تشخیص آن ممکن نباشد حبس ملاک است؛ و اگر مجازاتی با هیچ یک از بندهای هشتگانه مطابقت نداشته باشد، درجه هفت محسوب میشود.
همچنین این مقررات فقط برای تعیین درجه مجازات است و در میزان حداقل و حداکثر مجازاتهای قوانین جاری اثر ندارد. تبصره ۵ درباره ضبط اشیاء و اموال به کار رفته، به بند (ب) ماده ۲۰ و ماده ۲۱۵ ارجاع داده است. تبصره ۶ هم میگوید تمام حبسهای ابد غیر حدی مقرر در قانون به حبس درجه یک تبدیل میشود.