این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: مجازات کردن یک فرد، یا اعمال اقدام تامینی و تربیتی (یعنی تدابیری که برای اصلاح یا پیشگیری از تکرار جرم در نظر گرفته میشود) و همچنین اجرای اینها، تنها از راه دادگاه صالح ممکن است.
به زبان ساده، هیچ مجازاتی نمیتواند بدون تصمیم دادگاهی که صلاحیت دارد، و بدون اینکه قانون آن را پیشبینی کرده باشد، صادر یا اجرا شود. همچنین هنگام صدور و اجرای مجازات باید همان شرایط و کیفیتهایی که قانون گفته رعایت شود.
این متن خودش شرایط و کیفیتها را نام نمیبرد و تنها به این اشاره میکند که باید بر اساس قانون و در دادگاه صالح باشد.