این ماده میگوید اگر کاری که فرد انجام داده، یکی از کارهایی باشد که در قانون مجازات اسلامی «قاچاق انسان» شمرده شده، مجازات او همان مجازاتی است که در قانون مجازات اسلامی آمده است. اما اگر آن کار در قانون مجازات اسلامی از مصادیق قاچاق انسان نباشد، دادگاه او را به حبس از دو تا ده سال و پرداخت جزای نقدی معادل دو برابر وجوه یا اموال بهدستآمده از جرم، یا وجوه و اموالی که بزهدیده یا شخص ثالث داده و قرار بوده به مرتکب پرداخت شود، محکوم میکند.
تبصره ۱ فقط اعلام میکند که تبصرهای از این ماده به موجب بند ۲ ماده ۵۱ قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹/۰۲/۲ نسخ شده است؛ متن این ماده توضیح نمیدهد که آن تبصره چه بوده.
بر اساس تبصره ۲، کسی که شروع به ارتکاب جرمهای این قانون کند ولی نتیجهٔ مورد نظرش بدون خواست او به دست نیاید، به شش ماه تا دو سال حبس محکوم میشود. تبصره ۳ هم مجازات معاونت در جرم «قاچاق انسان» را دو تا پنج سال حبس (حسب مورد) و جزای نقدی معادل وجوه یا اموال بهدستآمده از جرم یا وجوه و اموالی که بزهدیده یا شخص ثالث داده و قرار بوده به مرتکب پرداخت شود، تعیین کرده است.