این ماده میگوید همهٔ اشخاص، نهادها و دستگاههایی که مشمول «قانون مبارزه با پولشویی مصوب ۱۳۸۶/۱۱/۲» هستند، برای جلوگیری از تامین مالی تروریسم باید دو کار انجام دهند.
کار اول (بند الف): هنگام ارائهٔ همهٔ خدمات و انجام کارهای پولی و مالی، مشتری را شناسایی کنند. متن قانون نمونههایی از این خدمات را نام برده است، مثل هر نوع دریافت و پرداخت، حوالهٔ وجه، صدور و پرداخت چک، دادن تسهیلات، صدور کارت دریافت و پرداخت، صدور ضمانتنامه، خرید و فروش ارز و اوراق گواهی سپرده و اوراق مشارکت، قبول ضمانت و تعهد ضامنان به هر شکل مثل امضای سفته، برات و اعتبارات اسنادی، و خرید و فروش سهام.
کار دوم (بند ب): مدارک مربوط به سوابق معاملات و عملیات مالی – چه فعال و چه غیرفعال – و همچنین مدارک سوابق شناسایی مشتریان را نگه دارند، دستکم تا پنج سال بعد از پایان عملیات. متن این ماده تبصره ندارد و مشخص نکرده که این اشخاص با چه روشی باید شناسایی را انجام دهند یا اگر کسی این کارها را انجام ندهد چه میشود؛ این موارد در این ماده گفته نشده است. همچنین این ماده به قانون مبارزه با پولشویی ارجاع داده، اما محتوای آن قانون را توضیح نمیدهد.