این ماده دربارهٔ شخص حقیقی ایرانی است که میخواهد از نظر مالیاتی در یک سال، مقیم خارج از کشور شناخته شود. اگر او با گواهی نمایندگیهای مالی یا سیاسی ایران در خارج ثابت کند که از درآمد همان سال مالیاتی در یکی از کشورهای خارج، به عنوان مقیم مالیات پرداخته است، در آن سال مقیم خارج شناخته میشود. اما سه حالت استثنا دارد: داشتن شغل در ایران در آن سال، سکونت حداقل شش ماه متوالی یا متناوب در ایران در آن سال، یا اینکه توقف در خارج برای مأموریت یا معالجه یا امثال آن بوده باشد.
تبصره همین ماده حکمی برای اشخاص حقیقی یا حقوقی ایرانی مقیم ایران دارد. اگر چنین شخصی از خارج کشور درآمدی به دست آورد و مالیات آن را به دولت محل درآمد پرداخت کرده باشد و آن درآمد را در اظهارنامه یا ترازنامه و حساب سود و زیان خود، حسب مورد و طبق مقررات این قانون اعلام کند، مالیات پرداختی در خارج از کشور یا مقدار مالیاتی که به آن درآمد خارجی به تناسب کل درآمد مشمول مالیات او تعلق میگیرد، هر کدام کمتر باشد، از مالیات بر درآمد او کسر میشود.