این ماده به دولت اجازه میدهد با دولتهای خارجی موافقتنامههای مالیاتی امضا کند. هدف از این موافقتنامهها دو چیز است: جلوگیری از اینکه یک فرد یا شرکت از یک درآمد دو بار مالیات بدهد، و تبادل اطلاعات دربارهٔ درآمد و دارایی مودیان بین دو کشور. اما این موافقتنامه پس از تصویب مجلس شورای اسلامی به مرحله اجرا میرسد.
دربارهٔ توافقنامههایی که پیش از اجرای این قانون با کشورهای خارجی بسته شده و به تصویب مجلس یا هیات وزیران رسیده است، ماده میگوید این توافقها تا وقتی لغو نشدهاند به قوت خود باقی میمانند. همچنین دولت موظف است ظرف یک سال از تاریخ اجرای این قانون، توافقنامههای قبلی را بررسی کند و با ذکر دلیل، نظر خود را دربارهٔ ادامه دادن یا لغو آنها به مجلس شورای اسلامی گزارش دهد.
این ماده به هیچ تبصرهای اشاره نکرده است.