این ماده دربارهٔ وظیفهٔ مأموران کنسولی ایران در خارج از کشور است. بر اساس آن، وقتی یکی از اتباع ایرانی در کشوری که این مأموران در آنجا خدمت میکنند فوت کند، آن مأموران باید ظرف سه ماه از زمانی که از فوت او باخبر میشوند، موضوع را گزارش دهند.
آنچه باید گزارش شود، همهٔ اطلاعات مربوط به اموال و داراییهای فرد فوتشده است؛ چه اموال منقول (مانند پول، خودرو یا وسایل قابل جابهجایی) و چه اموال غیرمنقول (مانند خانه و زمین) که در همان کشور واقع شدهاند. در این گزارش باید مشخصات و ارزش این اموال هم تعیین شود.
مسیر این گزارش هم مشخص است: از طریق وزارت امور خارجه به وزارت امور اقتصادی و دارایی فرستاده میشود. تبصرهٔ این ماده هم میگوید آییننامهٔ اجرایی آن (یعنی دستورالعملهای جزئیتر برای اجرا) باید ظرف شش ماه از تصویب این قانون، توسط وزارت امور اقتصادی و دارایی و وزارت امور خارجه تهیه و به تصویب هیئت وزیران برسد. متن دربارهٔ اینکه این آییننامه تاکنون تهیه شده یا نه چیزی نمیگوید.