این ماده دربارهٔ چک میگوید کسی که چک را امضا و صادر میکند، باید در تاریخی که روی چک نوشته شده، به اندازهٔ مبلغ نوشتهشده در چک، پول نقد در همان بانکی داشته باشد که نامش در چک آمده است. همچنین نباید پولی را که پشتوانهٔ چک بوده، به شکلی از بانک بیرون بکشد، نباید به بانک دستور بدهد که وجه چک را پرداخت نکند، و نباید چک را طوری بنویسد که بانک به دلایلی مثل ناهمخوانی امضا، خطخوردگی در متن یا اختلاف در نوشتههای چک از پرداخت پول خودداری کند.
بخش دوم ماده میگوید اگر در متن خود چک شرطی برای پرداخت نوشته شده باشد، بانک به آن شرط کاری ندارد و آن را در نظر نمیگیرد.
نکته: این متن ماده ارجاع به مادهٔ دیگری نداده است. همچنین متن دربارهٔ اینکه این ماده معتبر است یا تغییر کرده، چیزی نمیگوید.