این ماده درباره چکهایی است که از حساب بانکهای واقع در ایران یا شعبههای آنها در خارج از کشور صادر شدهاند. چنین چکهایی در حکم اسناد لازمالاجرا هستند و اگر دارنده به بانک مراجعه کند و بانک تمام یا بخشی از وجه چک را نپردازد، به دلیل نبودن محل یا هر دلیل دیگری که به برگشت چک و عدم پرداخت منجر شود، دارنده میتواند طبق قوانین و آییننامههای مربوط به اجرای اسناد رسمی وجه چک یا باقیمانده آن را از صادرکننده وصول کند.
برای صدور اجراییه، دارنده چک باید عین چک و گواهینامهای که در ماده ۴ گفته شده یا گواهینامهای که در ماده ۵ گفته شده را به اجرای ثبت اسناد محل تسلیم کند. اجرای ثبت در صورتی دستور اجرا صادر میکند که از طرف بانک گواهی شده باشد که امضای چک با نمونه امضای صادرکننده در بانک مطابقت دارد.
دارنده چک در این ماده شامل کسی است که چک در وجه او صادر شده، یا چک به نام او پشتنویسی شده، یا در چکهای در وجه حامل، حامل چک، یا قائممقام قانونی این افراد است. در تبصره هم آمده دارنده میتواند محکومیت صادرکننده را به پرداخت همه خسارات و هزینههایی که مستقیماً و به طور متعارف برای وصول طلبش متحمل شده، چه پیش از صدور حکم و چه پس از آن، از دادگاه بخواهد؛ اگر این درخواست را پس از صدور حکم بدهد، باید آن را به همان دادگاه صادرکننده حکم تقدیم کند.