این ماده میگوید رسیدگی به جرائم مربوط به چک بلامحل (چکی که پول آن پرداخت نشده) در دادگاه انجام میشود و این دادگاه، اگر اتهام را به متهم وارد بداند، از او یکی از قرارهای تأمین میگیرد. یعنی متهم باید یا یک «کفیل» (شخص ضامن) معرفی کند یا یک «وثیقه» بگذارد.
وثیقه میتواند به شکل پول نقد، ضمانتنامه بانکی، مال منقول (مثل خودرو) یا مال غیرمنقول (مثل ملک) باشد. انتخاب اینکه کدامیک از این دو نوع قرار گرفته شود، بر عهده مرجع رسیدگیکننده است.
این ماده برای تعیین نوع و شرایط دقیق این تأمین، به ماده ۱۳۴ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب (در امور کیفری) مصوب ۱۳۷۸/۶/۲۸ ارجاع داده است و خودش جزئیات آن ماده را بیان نمیکند.