این ماده پنج حالت را نام میبرد که در آنها مستاجر میتواند از دادگاه بخواهد حکم به فسخ اجاره صادر کند. یعنی خود متن به مستاجر اجازه میدهد در این موارد موضوع را به دادگاه ببرد و درخواست فسخ اجاره کند.
حالتها عبارتاند از: ۱) ملک با اوصافی که در اجارهنامه قید شده منطبق نباشد، با رعایت ماده ۴۱۵ قانون مدنی؛ ۲) در طول مدت اجاره عیبی در ملک پیدا شود که آن را از قابل استفاده بودن خارج کند و رفع عیب ممکن نباشد؛ ۳) مطابق شرایط اجاره، حق فسخ مستاجر به وجود آمده باشد؛ ۴) مستاجر در طول مدت اجاره فوت کند و کلیه ورثه درخواست فسخ کنند؛ ۵) ملک کلاً یا جزئاً در معرض خرابی باشد و قابل تعمیر نباشد، یا برای بهداشت و سلامت مضر باشد و باید خراب شود.
متن درباره محتوای ماده ۴۱۵ قانون مدنی توضیحی نمیدهد و فقط به آن ارجاع داده است. بند ۳ هم به شرایط اجاره ارجاع میدهد و خود این ماده آن شرایط را تعیین نکرده است. همچنین این ماده سخن از درخواست از دادگاه دارد و درباره اینکه اجاره خودبهخود فسخ میشود یا نه چیزی در آن گفته نشده است.