این ماده به موجر (صاحب ملک) اجازه میدهد در چند حالت مشخص، قرارداد اجاره را فسخ کند و از دادگاه بخواهد که مستاجر را از ملک بیرون کند (حکم تخلیه). این حالتها عبارتاند از: واگذار کردن ملک به شخص دیگر برخلاف شرطی که انتقال به غیر را ممنوع کرده، یا در اختیار و استفاده دیگری گذاشتن ملک از راه وکالت یا نمایندگی؛ شرط شدن حق فسخ در اجارهنامه برای زمانی که ملک به طور قطعی منتقل شود؛ استفاده از ملک برخلاف هدفی که در قرارداد نوشته شده؛ و تخلف مستاجر از شرط پرداخت اجارهبها در مهلت تعیینشده.
تبصره ۱ میگوید اگر ملکی برای کاری غیر از کسب، پیشه یا تجارت اجاره داده شود، از هر جهت تابع مقررات اجاره محل سکونت است. تبصره ۲ هم مقرر میکند اگر مستاجر ملک را مرکز فساد قرار داده باشد، به محض اثبات آن در دادگاه، به درخواست موجر ملک تخلیه و به موجر تحویل داده میشود.