این ماده دربارهٔ حالتی است که در قرارداد اجاره، شرط شده باشد مالک ملک را به کسی غیر از مستأجر اجاره ندهد و هر سال آن را با اجارهبهای متعارف به همان مستأجری که ملک را در تصرف دارد واگذار کند. در چنین حالتی، مستأجر حق دارد در ازای صرفنظر کردن از این حق خود یا در ازای تخلیهٔ محل، مبلغی را به عنوان سرقفلی مطالبه و دریافت کند.
به زبان ساده، اگر مالک در قرارداد قبول کرده باشد که ملک را فقط به همین مستأجر و هر سال با قیمت معمول اجاره بدهد، مستأجر یک حق پیدا میکند؛ و اگر بخواهد از این حق بگذرد یا محل را خالی کند، میتواند برای آن پول بگیرد. متن ماده فقط همین حکم کلی را بیان کرده و دربارهٔ نحوهٔ تعیین مبلغ، مدت یا شرایط دیگر چیزی نگفته است.