این ماده میگوید سرپرستی کودک یا نوجوانِ مشمول این قانون را فقط در چهار حالت میتوان به کسی سپرد: (الف) هیچ راهی برای شناختن پدر، مادر و جد پدری او نباشد؛ (ب) پدر، مادر، جد پدری و وصیای که ولی قهری برای او تعیین کرده زنده نباشند؛ (ج) کودک به حکم مراجع صلاحیتدار به «سازمان» سپرده شده باشد و تا دو سال از تاریخ آن سپردن، هیچیک از پدر، مادر، جد پدری یا وصی برای سرپرستی او مراجعه نکرده باشد؛ (د) هیچیک از پدر، مادر، جد پدری و وصی، صلاحیت سرپرستی نداشته باشند و دادگاه صالح تشخیص بدهد این صلاحیت حتی با اضافهشدن یک امین یا ناظر هم به دست نمیآید.
تبصره ۱ تکلیف حالتی را روشن میکند که پدر یا مادر یا جد پدری یا وصی مراجعه کند: دادگاه اگر آنها را دارای صلاحیت لازم (حتی با ضم امین یا ناظر) بداند و خطری مهم کودک یا نوجوان را تهدید نکند، با گرفتن نظر «سازمان» و با رعایت حق حضانت مادر و تقدم آن بر استرداد، حکم صادر میکند؛ در غیر این صورت حکم سرپرستی به قوت خود باقی میماند.
تبصره ۲ میگوید اگر اقارب طبقه دوم باشند و هر یک از آنها درخواست کند و شرایط را داشته باشد، سرپرستی به او واگذار میشود؛ اگر چند نفر درخواست کنند و شرایطشان یکسان باشد، سرپرست با قرعه انتخاب میشود. اگر اقارب طبقه دوم نباشند، همین روش دربارهٔ اقارب طبقه سوم اجرا میشود. نکته: متن این ماده مشخص نکرده که منظور از «سازمان» یا «اقارب طبقه دوم و سوم» دقیقاً چه کسانی هستند و این بخشها در همین متن توضیح داده نشده است.