این ماده میگوید کسانی که درخواست سرپرستی کودک یا نوجوان را میدهند باید شرایطی داشته باشند: تقیّد به انجام واجبات و ترک محرمات، عدم محکومیت جزائی موثر با رعایت موارد مقرر در قانون مجازات اسلامی، تمکن مالی، عدم حجر، سلامت جسمی و روانی لازم و توانایی عملی برای نگهداری و تربیت، نداشتن اعتیاد به مواد مخدر و مواد روانگردان و الکل، صلاحیت اخلاقی، عدم ابتلاء به بیماریهای واگیر یا صعبالعلاج، و اعتقاد به یکی از ادیان مصرح در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران.
تبصره ۱ میگوید رعایت اشتراکات دینی میان سرپرست و افراد تحت سرپرستی الزامی است و دادگاه صالح با رعایت مصلحت کودک و نوجوان غیرمسلمان، سرپرستی وی را به درخواستکنندگان مسلمان میسپارد. تبصره ۲ میگوید اگر متقاضی سرپرستی ادعا کند طفلی را یافته و ادعایش در دادگاه ثابت شود، چنانچه واجد شرایط این قانون باشد، در اولویت واگذاری سرپرستی قرار میگیرد.